Zamanın Ötesinde

Hiçbir şey kaybolmaz aslında,

Bir gölge başka bir ışıkta titrer.

Sessizlik, unutulmuş sesleri taşır,

Ve ölüm, hayatı yeniden çizer.

Bir vedanın küllerinde saklı,

Yanmayı unutmayan bir kıvılcım var.

Zaman, eski bir yarayı okşarken,

Ağır ağır kanar.

Düşler, terk edilmiş sokaklar gibidir,

Adımlar yankılanır, kimse bilmez.

Bir fısıltı kayboldu sanılır,

Oysa rüzgâr her şeyi hatırlar.

Kelimeler, söylenmeyen duyguların,

Gecikmiş yankısıdır belki de.

Bir gözyaşı, usulca dökülürken,

Geçmişi taşır geleceğe…

Ve insan, unuttuğunu sandığı her şeyle,

Bir gün ansızın yüzleşir.

Çünkü hiçbir şey kaybolmaz aslında,

Sadece başka bir surette dirilir.

2012 ist