Zaman/sızım

zaman/sızım ...

yar/ım ...

şimdi gün solgunu bahçemde

yaralı son gül mevsimi

sevgili yar/ım

bu,

eski bir yazdan kalmış yar/a derdi

ki bilen bilir

anlatılmıyor kolay değil

s/özümde tarifsiz duygular

yar derdini çeken bilir

saçağımda yuva yapmış hepsi kırgın

yar/dan kanadı kırık mülteci göç kuşları

günahsız bir haziran akşamı yorgun

için için yanmakta k/özümde

o haziran ki

bahar artığı nicesi hazin anların

zaman/sızım

her yanım yar toprağı kokar benim

kavruk düşlerine sığındığım

vakitsiz zamanlara astığım

sesinin kuytularına sevgili yar/ım

sesimi gömdüğüm

dört duvar hüzzam gecelere yuva

şimdi bu faydasız ömrüm

ilahi sevgili yar/ım !

hem verenim hem alanım

o'nu , benden de çok mu sevdin

zaman/sızım ...

yar/ım ...

18 mayıs 2017

istanbul