Zar Gibi

Beyaz olanın gölgesi ağır

Sözlerim yarım yanık

kış güneşi annem olur hülyalarda

Yalnızlık kundaklanmış kaput bezi

Her şey biraz ölü

kar gibi beyaza, tanık izi

Erimiş anıların 

sezgisi ağır 

Donmuş her bedenin

mor

mavi gülüşü

Ürperiyor

sağrıma düşen öpücüğün

Göğsüme değen elin 

Gözüme işleyen o keskin bakış

Kadehin kenarında duran

Silik dudak izin

Aynada boy veren

köhne geçmişim

İki kafes arası

sessizliğin sevişkesi

ince bir kahır

İçimde nefes alan 

Soluk benizli

bir aort yosması

Genzi yanık bir iniltide

Ve aksında zamanın;

Kuru bir meşale, nidası

Mum isinden resimler çizer

soluk gözlerime

Ellerim tutunuyor seçmişliğime

Yol üstü çizik, yön karışık

Çocuk yanım kırışık

Senden sonra

İhtiyar bedenlerim buruk

Bir kartopu kadar sarılmışız birbirimize

İçimizde bin kuvars

Dışımızda buruşuk o parmak izi

Buz tutan kimliğimizde

Sır, sır gibi kayıp

Atalete düştü tenim

Kılıç çürük, akıl serik

Ellerim kaldırıldı duvarlara 

omuz hizası ayaklar açık 

Düz ya da ters tüm kelepçeler benim.

Surlara hasret

kale dipleri 

Gönül yıkıntısı

ömür prangası

kar gibi beyaz

kor gibi yanık avlu gölgesi

Zar belası

Kar beyazıyla yenik kağıt

Kağıda hasret karakalem

Kaleme ağır söz,

çizilemez

Kış değil mi bu mevsim?

Zar olmak mı beyaza neden?

Ben hâlâ o insanmışım gibi

düşüyorum tüm beyazlara

döne döne

Ama bu sefer annem...

Nar gibi.

Tcpassenger _ierdoğan

01.09.2026/Meydan Eryaman

Düşeyazayrum