Zavallı Yürek

Gün sabaha,

Sabah da güneşe küsmüş

Yine acılar

Yine dertler

Zavallı yüreğe üşüşmüş.

İşte bitmeyen acının

Dinmeyen sonsuzluğu...

Karanlığa alışamadı yürek

İçinde korkak bir ölüm gizleniyor

Ebediyeti sezmiş

Birazda canından bezmiş

Bir türlü acılara dur diyememiş

Zavallı yürek...

Kefenlediği ölümü

Zulasında saklıyormuş

Her gece,

Karanlığa inat

Ölümü kokluyormuş

Zavallı yürek.

Sormuşlar neyin var diye

Diyememiş içindeki derdini

Dile getirememiş çektiği işkenceyi

Yarası azmış

Kanamaya başlamış

Zavallı yürek.

Suskun kalmış

İçine yoksulluğu almış

Sonra oturmuş en tenha köşeye

Ve geçmişe dalmış

Zavallı Yürek

DeLi-oĞLan