Zebân-ı Insan

Rüzgârın ıslığında hüznün buruk ezgisi

hicran yanığı gözlerde pus

ellerinde karlı güz çiçekleri

her dilden , her ırktan insanlar gelip göçüyor

iz bırakıp ?us'umda insanlar

öykünüyorum ...

-acı , aynı her dilde

her dilde sevinç aynı -

Bir kez açılmaya görsün yüreğim

çatlaklardan süzülen su misali

sızıp gidiyor sözcükler

içime ,

içimin en derinlerine

tuzlu , kumlu denizime ...

Çünkü nehirlerde durmuyor sınırlarda

dağların bir ayağı öte yakadaysa

bu yakada mutlak öteki ayağı ...

Dinledikçe anlıyor ki insan,

hüznün dili, kederin dini, duyguların sınır taşı yok.