Zehr-i Engerek

avuçlarıma bahardan kalma bir yağmur bulutu sakladım

gözlerimde dilsiz bir sen sersemliği...

terimden düşüp toprağa karışan her damlada

masum yanlarıma dadanmış ürperti sancısıyla

susar içimdeki haylaz çocuk

bul beni ...

işlemediğim cinayetlerin zanlısı sandılar s/us'larımı...

karanlığın leş toplayan dişlerinden damlar

gözlerimde kendini asmış eylül yağmurları

mahzenimin karanlığında sürünen zehr-i engerek...

hadi yavaş yavaş öldür sen yanımı

çürümüş destanlardan unutulmuş yüzler topluyorum

kalabalık bir yalnızlığa tutundum üşümeye gidiyorum

birazdan dönerim

üzerime giydiğim ne kadar sen varsa çıkarıp hafiflediğimde

bekle gelirim

.

.

.

şiirin kalbine bir mezar açtım

gölgen geceye her düştüğünde

göm içindeki yitikleri sessizce