Zemheri Aşkımdın Sen Benim

kuytu köşelerden çıkıp ortalığa

kalabalıktan nefret edercesine süzgün

ilk çiy tanesi dudaktan kalbe yönelirken

damar şarkıların nakaratında hep sen vardın

sensiz ne baharı ne de kışı yaşardı şu deli gönlüm

zemheri aşkımdın sen benim

helalleşmek isterdim gözlerinde

deli poyraz yamaçlarında

bilirsin ki nazlarında

ele avuca sığmaz mizaçlarında

zemheri aşkımdın sen benim

baharın bitimindeki hazana denk

sitemkar yürekse sızıyla örtüşmüşken

ilk aklıma gelensin bilir misin

sonbaharın yapraklarındaki sarılıklarla

ölümü hatırlamaktan çok yaşarım nedensiz

zemheri aşkımdın sen benim

elde kırk yıllık hatırın sonunda

bir yudum kahve tadında

dizlerine vurup kayboluşunda

gam yüküyle dudak büküşün var ya

zemheri aşkımdın sen benim...