Zemherideki İniltiler
yoksun!
şehrimin üzerinde kara bulutlar volta atıyor
yağmur! gök kubbeye saklanmış
hınzırca bekliyor
yağdı yağacak
ben ise dudaklarımda keskin bir inilti
sensiz / adı piç olan acıları doğuruyorum
yoksun!
acun yerinden oynadı
tebessüm toprak altına kaçtı
yıldızlar üzerime yağmıyor artık
girdabından arta kalan parçalarım
soluk almama yetiyor
kafi mi? dersin
gittin!
dilim ahraz
damağımdaki kekremsi tadı yutuyorum
sözlerin boğulduğu noktada
usulca el açtım
aşkını dileniyorum
say ki kuş uçmaz, kervan geçmez yollara düşmüş
divaneyim / geri çevirme
yılgınlığımın şehla gözlerine
hasret mil çekti
yaşam! uçurum kenarı
kalleş tuzaklara kurban giden
gözlerinden kan fışkıran çocuk yanım
kimliğim intihar eşiğinde
buğulu camlar arkasında
saklı mısın? yar
çık ortaya
nefesin üzerimden geçti
say ki yetim kalmış bir çocuğum
uzat elini / sevineyim
çaresizlik boynuma dolanmış
yağlı ilmek
gölgem dahi sendelerken
ay geceyi yırtar / sessizce
ve
ben kaybolduğum coğrafyada
düşler sokağını adımlarım
say ki aklını yitirmiş biçareyim
hor görme
bütün sövgüleri aldım / dudak kıvrımlarıma
çektim kopardım
geçmiş zaman sarkacını / titreten anıları
yıkıldım puşt sokakların
soğuk kaldırımlarına
ölgün bir ışık düştü üzerime
koyu lacivert sis
dört duvar etrafımda
çekecek / elimi uzatsam
ıslık çalıyor soysuz yalnızlık
kulaklarım harabe
sallandı göğün bulutları
baykuş kanatları / dokundu tellerime
söz aktı dudaklarından
sesinde üşüdüm