Zeyl

Bir inşirah anından

Affına sığınarak yazıyorum...

Zeylini okudum geceye

Zifir ürktü

Döküldü son kadehi neşemin

Ve sessizliğim yankılarında büyüdü...

Senin çoktan gittiğin yerden yazıyorum bu sefer

Bu seyre alışmayalı

Ve kapanalı beri

Derinlerimin sen kapıları

Ağırlaştı adımlarım

Kendime varamıyorum

Halbuki şafağın penceresiydi bakışlarım

Senden yana kalışlarım..

Şimdi ölüm kadar üşütüyor serencamım !

Sen gözlerinin tuvalinden doğan denizi

Yüzümün sahralarına bırakırken

Hayallerimin cenin zamanları katlediliyor

Doğuma kaç vakit kalışını kimse hesap edemez artık

Yazık olmuştur bir kere haftalara,

Aylara...

Kasıma !

Artık tek sözüm yok ne zamana

Ne sana !

Bütün suç bu çirkin yüzümün duvarında asılı

Gönderime çektim şimdi yalnızlığımı...

Kimseleri kendime benzetmeyeceğim

Ve hiç kimsenin gözünde bir daha güzelleşmeyeceğim

/

Gece öksürüyor

Kronik perdesinin altında ağlatırken

Mor gülüşünden anılarıma sızan o günü

Ben kimi dinliyorum?

Kimin elleri okşuyor saçlarımın yıldızlarını

Hiç bilmiyorum...

Tek bir söz çınlatıyorum kulaklarımda

Sensiz/leştim !

Ardından

Ölülerin buz tutmuş mimikleri karşısında

Bir keder tükürüyor asabıma

Bozulmuyorum

Gönlüm hoş gelmedim sensizliğe biliyorum

Hiç de hoş bulmuyorum zaten

Sadece ?Mecburum...'

Diyorum

(biliyordun)

13 kasım