Zeynep Abla (mutluluk Oyunu)

Küçükken

Bir mahalle vardı oturduğumuz

Bitişik evlerin sıkı dostlukları anlattığı...

Bir de Zeynep Abla'mız vardı

Biz çocukların çok sevdiği...

Kısa ömrüne isyan edercesine uzun

Dertlerin ak düşüremediği siyah saçları

Bir de bir oyunu vardı Zeynep Abla'nın

Adı 'Mutluluk'tu

Sanki tanıdık bir romanın adıydı

Ama ne o romanın bir sayfası

Ne de hayallerin yalanıydı

Dedim ya bir 'Mutluluk Oyunu'ydu O'nunki...

Hüzün dolu yaşamına başkaldırı

Gülümsemesinin altında gizlerdi her derdini

Ama bir gün 'Mutluluk Oyunu' da son bulmuştu

Yazar son perdeyi de bitirmişti

Duyduk ki kendini vurmuş Zeynep Abla

'Dayanamıyorum' diye yazmış tek bir satıra

'Mutluluk Oyunu' bize O'ndan kalan son hatıra