Zeyno

Şu yalan dünyanın

Yalancısıydı

O inşattan çıkmış dairelerin

Yoksul işçisiydi

Daha ilk gün, üzerimizde bir ağırlık

Tembel, uyku serseri halimiz

Çalışmaya da yoktu hiç gönlümüz

İşte, yine böyle bir sabahtı tanışıklığımız

Neşeli şen ve umursamaz haliyle

Farklılaşmıştı günümüz

Hem sevincimiz olmuştu, hemde hüznümüz

Dünyamıza bir gelin misali

Girivermişti Zeyno

Yazın güneşi yakıyordu her yeri

İşte böyle,böyle siliyorduk camları

Ağır işçisiydik kodamanların

Uzun yolcusuyduk yalan zamanların

Hepimiz;

Suna ablamın ağıtları, döverdi duvarları

Esir alırdı yüreğimi, Esmamın gözleri

Zannedersini ki,başka başka dünyanın insanları

Fatihten,Sincandan,

Ah hepsi yazıp durur hala öykülerimi

Zeynom işte yaşanmışların acısını

Yaşatır hala bana

Hatırlatır emeğin,

Emeğin ezilişini

Tekmeleyişini

Nispet edercesine

Oynaşır durur

Kâh bir türkü kâh bir şarkı

Söyler, ya da uydurur

O oynarken, siz duramazdınız

Düğünü de böyledir yoksulun, hüznüde

Hem ağlar, hem gülersiniz

Zannedersiniz ki hüznü,düğüne

Zamanı da işte böyle akışına

Koyuvermişti Zeyno

Öğlenleri hep beraberce girerdik yemekhaneye

Aç karınlarımızı doyurmaya

Kimimiz ekmeğimizin arasına koyardı taze fasulyeyi

Evinde bekleşen, oğlu, kızı, eşi için

Akşama kadar bekletirdi azığını

Yalan dünya dediğimiz,ona da atmıştı kazığını

Tekmeleyip dururdu yüreğini

Sanki yoksulluğun göbeğine çivisini

Çakıvermişti Zeyno

Sazımızda vardı sözümüzde

Ağlayanımızda gülenimizde

Kırık dökük gecekondular arasında öykülerimiz

Yoksulluğun acısı yürekleri dağlamış

Bilmez misiniz oralarda da insanlar yaşarmış

Hani kömür dağıttıkları yerlere

Orda yazılan öyküleri

Sanki sadece yazanlar okumuş

Hiç bu kadarda insanlık hiçleşir miymiş?

Bakardı yüzümüze

Gülerdi gözleri

Kısardı gözlerini

Kırardı belini

Oyun gibiydi onun için, dünyanın her yeri

Kırıpta belini dertleri bir yana

Salıvermişti Zeyno

Şalvarı pek yakışırdı haline

Dokunsalar uçup gidecek gibiydi yüreği

Hem anası, hem babasıydı evinin

Yaşamı boyunca

Evinin direği

Oluvermişti Zeyno

İşimiz bitince ayrıldık birbirimizden

Veda bile edemedik telaşımızdan

Sonra haberi geldi köyünden

Bir traktörün altında

Canını verip

Gidivermişti Zeyno

Zeyno bir güzellikler timsaliydi

Varlığımın yokluğumun eşsiz emsaliydi

O gülen yüzüyle, ağlaşır haliyle

Ruhumu okşayıp

İçimi acıtıp

Bir kuş misali kanatlanıp

Uçuvermişti Zeyno.

(cennette uyu sonsuza kadar melek ablam)