Zeytin Kokumsun

tüm şiirler yalandı tüm şairler kurukafaydı

ceviz ağaçlarının tonlarına

bir zaman sonra

İsviçre malıydı çakı

aşkın canı acıtılmadan yüreğin kazıldı

bilirim haberim olmadı

ilk ve sondun

Bostan korkuluklarındaydım

çimenler sırılsıklamdı

ama belki bilirsin bir şekilde

Dostoyevski kokardı çocuk yüreğim

Suç ve Ceza da

sana yandığı kadar yanmadı

yanmadı

kanlı askı da

bu nedenle davulcuları zurnacıları çok severim

güm güm gümlediklerinde

veya öttürdüklerinde

yarılırken yeryüzünde ki sular

oynarım halkımın neşeli düğünlerinde

tabutun çıkarken Zeytin Karam'dın

burnumun ciğerimin kalbimin hüznümün kuytularında

ceviz dalımdın

...aşkımdın