Ziba-i Yektâ

..... ........

Kirpiklerimle çerçeveldiğim

Boylu boyunca son resmin

Gitmelerin kokusu

Çizgisine gömülü

Ellerinin kıvrımlarıyla şekillenen ellerimin

Sen dilenen dualarda kuruttum

Sahraların kumlarında yakıp

Ilgımlarda

Yalgımlarda ıslattığım dudaklarımı

Ve

Şimdi ben

Sıyıra kanata sürsem dilime

Her bir harfini adının

Genzime kaçsa y'adın

Sen diye diye nefesinde boğulsam

..... ........

Kırdım saydın ya

Göğün kubbesini parmak uçları üzerinde döndüren ellerinin

Belime dolanan yörüngesini

Ay dölledi geceyi

Başımın üstünde tepine tepine devinen

Köprü altlarında tinerli aşk soluyan

Milyonlarca gayr-ı meşrû

Keş sokak yıldızı

Şems giyinip

Çıplak, apalak bedenine siyah ferâcesini

Gülümsemeyecek artık

Peçesinin altından

Süzerek

Şiirlerini sürme diye çektiği

Kahve güzeli gözlerini

Arzın yamalı örtüsünü

Tutup uçlarından

Çektin sandın ya

Çuvaldız dikişlerle biribirine eklenen

Bir cesedin ayakları altından

Baş ve ayak ucu taşları çalınmış

Sahipsiz bir mezarı

Sayma ki öldüm

Kemiklerimi saydım

Kafamı, kolumu her vurduğumda

Duvarların kırılmazlıkarına

Dağılmazlıklarına

Elimi alıp ayaklarımın altına

Sana varmayan her kelimeyi kopardım

Benden öteye düşen koluma

Korkuyla yapışan parmakizimden

Sayma ki öldüm

Sanma ki öldüm

Geberdim

Geberdim...

..... ........