Zılgıt Kağıt

Uyan çocuk

Uyan kibir uykusundan

Denizin dibi soğuk

Ki ben etleri atomlarına kavuşmuş

Kemikten bir tanrıydım

Nefes alırken

Topraksız bir ülkenin

Dalkavuğu kadar yalnızım şu anda

Bir tanrı kadar çaresiz hala

Anlıyor musun çocuk

Anlıyor musun

Her tarafı bembeyaz

Kağıt yağmuruydu gecenin

Ağır çekimin

Yer çekimine maruz bırakılmış

Ki firavunlar bile

Özlüyor bazen annesini

Bu yüzden bal mumu kadar tazedir

Özlemlerimiz

Ölüm sonrası çürümeye

Çare bulmuşken

Yaşam sırasında kokuşmaya

Engel olamadık

Ki matematiğin sevdalı köleleri bile

Toprağa karıştı ansızın

Dünyanın yedi harikasını

Arkamızda bıraktık

Aşk gibi

Nefes gibi

Sadece yaşadık...