Zindan
kapısız bir zindanda yaşıyorum yıllardır.
sadece tepesi aydınlık.
avuçlarımı saksı yapıp
duvardan kazıdığım toprağa attığım umut tohumlarını
gözyaşlarımla yeşerttim.
yeri geldi gözyaşlarım yetmedi
kanımla suladım umutlarımı.
umutlarım merdiven oldu o tepedeki aydınlığa
çıkayım dedim ama... olmadı.
ilk basamakta düşüverdim yerlere.
neden diye sordum kendime??
basamak dile geldi.
ben umut basamağıyım
hayalinim ve ancak hayallerinde yaşarım....
durdum düşündüm...
zaten o umudum değilmiydi
beni yıllardır ayakta tutan
hayata bağlayan
hayallerim değilmiydi
inadına yaşayacaksın diye ardından koşturan
o sen değilmiydin gülünce dünyayı aydınlatan
gamzelerinle umut aşılayan
belkide o kapısız zindanda oydu beni hayata bağlayan
o tepesi aydınlık zindanda tepeye her baktığımda
gözlerime parlayan ve tek yaşam kaynağım olan.