Ziyanı Yok

Yüzündeki bu hüzün kaç kişilik

Bu kalabalık, bu mahşer

Bu sessiz çığlık...

Hangi savaşın kaybedenesin

Hangi hesaplaşmanın mağduru

Kimden ödünç bu üvey yalnızlık

Kimden kaçıyor gözlerindeki ceylan

Hangi baharları çaldılar bahçenden

Hangi çiçekleri soldu dudaklarının

Teninde temmuza hasret

Şubat ayazları volta atıyor

Bu üşümeler bahane

İçindeki yangına şahitlik etmesin diye

Gözyaşlarından yamalar yapmışsın

Belki yeşerir diye toprakların

Söyle içindeki çocuğa

Büyümek böyle bir şey

Öpünce geçmiyor acılar

Bedenler büyüyünce

Acılarda büyüyor...

Ziyanı yok

Alışıyorsun

Ya da alıştırıyorlar...