Zor Şiir

en baştan yanlıştı

kendine özgü aşk gramerimiz

imla hatalı sözcük gibi

bile bile

soktuk soytarı yaramıza

hoyratça

boşvermişlik iklimi

bestelerken tenimizde

kasırgalar senfonisini

gün aydınlığa kesti

bedenlerimizin şehvet devriminde

aniden

uçarı gülüşlerimize

tenimizde gögeren

mevsimsiz tuzu bastık

yan(ıl)dık

düş ısırığı bir depremdi

birbirimize tutsak sarsıntıların avuncu

kanarken tenimiz

taş baskılı

soluk dudak yamaları gibi

yuvarlandı geçmiş zaman kipinden

aldanç kınalı aşk yanılsamalarımız

yorgun hayal çıngılarını

biriktirip kirli avuçlarımıza

bir masal meyhanesinde

katık ettik

titrek dudaklarımıza

ezberi bozuldu

kirpiklerimize alelade gülümseyen

suçüstü sağanaklarımızın

unutuluş mezarına

yolcu ettik

sıcak gözyaşlarımızla hazırlanmış

düş lapalarımızı

ellerimizde üşüyen

ağır yaralı beklentilerimize

dudaklarımızın

kahırlı çığlarını düşürdük

belli belirsiz özledikçe

ağırsak ağıtlar yapıştı

suskuluğumuza

ayazlar üşüştü

gülüşlerimize

ömrümüzün kuru dallarına asıp

özlemin asırlık ağıtını

ara(la)malıyız artık

gerçeğin giz sürgülü kapısını

yakalayıp yağmursuzluğu damlalarından

yeni bir eşgal çizmeliyiz

özdevinimlerimizin eylemsizliğine

Utku Aksu 02. 08. 2014 Detmold... 01:48