Zorlama Şiir

Ne badireler atlattı şu ömür

Ruhum çalı dikeni gözlerim puslu

Bugün; nida atışlarımın son arası

Olmuyorsa zorlama derdim/

Elimden gelen bu

Yüzüme çalan bu…

Aynasız bir yalnızlığın

Son ferdiyim ben/

Bak insanlar ölüyor

Sokaklarda…

Kaç ziyaya asılmıştı bakışlarım

Bu sessizlik hayra alamet değil gülüm

Yine bir sırma saç düşüyor sokağın beyazına

Ellerinde güzden solma son kınalar/

Rüzgâr ablak sözlerim lal

Saymasalar beni

İnsan derdine/

Çoktan giderdim buradan

Çoktan…

Gitmelerin ardına sığınan

Yüzsüz çocuk değilim/

Artık oldum

Her söz boğuyor beni

Her diken kanatıyor

Kalem buz kesti parmaklarımda

Hangi çağın yangını bu/

Hangi yolcunun vebali

Can bedduası

Kan gülü…

Şimdi; alaz bir sancının kalp düşüyüm

Zorlama beni yorgun şiir döşüyüm/

Benliklerinizde…