Zozanlı

gülmü idi dikenmi

ela gözleri yanağında gamzesi

aşık etmişti herkesi

cahil ama çok bilmişti

endamı yeterdi mahalleye

hoplatırdı yürekleri cilveleriyle

kaderim derdi

taşırdı elleri ile

yetimdi kimsesiz

yitik varoşlarda sahipsiz

direnirdi hayata kadere

asildi başını hiç eymezdi

ben zozanlıyım derdi