Zühd

----

--

Yine mevsim solgun

Silinir tüm renk cümbüşleri

Fırtınalı sessizliğe b/anılır ruhum

Akşam güneşi yalarken duvarlarımı

Ben sende tükeniyorum

-/-

Bir hüzün bırakacağım ardın sıra

İstila edecek bana dair yanlarıyla

Her fiilin edilgenliğinde sorak bir düş

Ufkuma açılan giz samyeli

Gün olur kesilir zakkum kokusu

Zehre bulanırken

Şiirdeki dil

-//-

Acılardan bir umut

Nehir çöküntüsü- deniz vurgunu

Dem vurur gadam..!

Gün biter

Eller üzerinde

Çivit dolusu bavul

Yontar düşlerimi bilinmez bir yolculuk

-///-

-Maviye dönük bir ışık

Yağıyor bıçak sırtı avuçlarıma ?

--

Sensizlikte,

Aklım almazdı beyazın bu kadar kirleneceğini

Duvar artlarında

Bu kadarına inanmazdım bu kadar..

Yüreğimin kanayacağını

İçim yanar

Harlı dağ ateşlerinden

Açılmaz ufkum sisli perdelerden

Harf harf kısalırken şiirlerim

Hiç bilmezdim hiç

Gökyüzünün çığ büyüteceğini

Alıcı kuşların kanat seslerinden.

-/V-

Aklımın firdevsinde geçen yanık bir melodiydi ismin

Ayaz tükürdü kış ellerime

Ateşe uzatsam ısınmaz parmaklarım

Yelkovanla akrep arasına sıkışık anılarımız

Zemberek hep hüzün kovalar

Zaman : İçinde çıkılmaz hal ötesi aşkların.

-

?'Sözlerin hükmü geçmez

Miadı gecik her sitemin..

Çürük karanfillerin acıma bıraktığı uyuşuktu ellerin..''