Zülfü Telinde Şair...

Zülfün telinden dökülür

Saf tutar nazenin dilekler...

Bu defa yanmadan,

Kanmadan, kanamadan...

Kıyımsız yüreğin

Gözyaşı zerredir damlada...

Hasreti lal figansız

Yalan cihanda...

Bulutların ardına saklı hüzün

Lakin yok bulutsuz gün...

Aldandı, kandı

Soldukça tebessümler

Kuru busede saklı iç sesler...

Kadın,

Ürkekliği elzem

Kaidesi bozuk sevdadan

İnci çiçeği kırılganlığında...

Dolaşmaya çıktı

Bıraktığı bağlarda

Takıldı ayağına ölmek istediği zaman...

Sustu,

Gözleri kilitlendi intiharının yıl dönümüne,

Acıyla güldü dostsuz haline

Yanık bir kaval sesine meyilli,

Çenesi titrek,

Buğulu bakışlarına asılmıştı engerekli dünler...

Çalınmış kapı kilidi

Sürgüleyecek yanı kalmamış geçmişin...

Arandı bir an

Oysa

O yaramaz çocuk yok

Gözlerinin en kuytusunda kayıp

Mevsimler adını hazan yazdı ardından...

Telvesinde fallara inat yaktı küllerini

Kabarmış yüreği gençliğin,

Dallarından yaprakları sıyrılmış

Tuz buz düşlerin gerisinde

Gülüşmeleri çocuk yaşları

Çığlığına karıştı hüznün...

Ve bir kadın geçti

Kendinden boşluğa savrulmuş bedende

Kırık düşleri

Zaman sızısı

Mürdüm gözleri gam kucağı...

Şair içinde akıttı ırak kalmış zamanı...

Evvelsiz ömrünü akıttı ahirde zehir ile...

Söz tıkandı....