Ağlayan Çocuğum

Güçsüzlüğümden mi bilmiyorum önüm sağım solum hata dolu ....Herşeye yeniden başlamam gerekiyor, sanki bir heykeltıraşım ve elimdeki eserim mahvolmak üzere ...Toparlayamıyorum ,güzelleştiremiyorum,şekil veremiyorum şimdi tekrar bir hamur yapmalıyım , ellerimi ayaklarımı son haddesine kadar kullanıp en beğenileni yaratmalıyım.Etrafımda yığınla şekillenmeyi bekleyen objeler var.Hangisine dokunmaya kalksam parçalanacakmıs gibi geliyor.Utanıyorum ellerimden kendimden yaptıklarımdan .Hayran olunan minik ellerim kendi vücudunu kendi ateşe atıyor ,tutamıyorum mani olamıyorum hata üzerine hata yapan beni görüyorum insanların yüzünde.Hangi yana baksam beni suçlayan tiksinen eleştiren insanlar görüyorum.Bakışları ağılarında dökülen kötü sözleri...Her cümlede biraz daha kirlendiğimi hissediyorum ,her bakışta biraz daha küçülüyorum sanki.Kendimi toparlayacak destek olacak bir şey aramaktan bile acizim.İkilemler sahtelikler bunlar öyle basit karmaşıklıklar ki benim gözümde ,şu an içimde var olan anlamını bile açıklayamadığım dünyanın hiçbir yerinde ismi olmayan tüketici yok edici bir acı yaşıyorum.Yardım bekleyemiyorum hiçbir şeyden ya da kimseden.Özür dileyemiyorum,açıklama yapamıyorum,yok sayamıyorum ne onları, ne kendimi.Yok sayabildiğim bir tek içimde bir yerlerde var olmaya çalışan bir mutluluk var.Artık mutluluk yok ,sıfırı tükettim,bitti ,özümsenecek bütün mutluluk duygularından arındım.Hayatın acı ve kekremsi tadını yeniden dudaklarımda hissettim.Yüz hatlarım gerildi bu tattan boğazım yandı.İçtiğim hissettiğim her damlada bedenimin zerre zerre eridiğini izledim.Şimdi kendi kendimi avutmaya çalışan bir anne gibiyim.Beni avutabilecek bütün sevdiklerimden uzakta ömür tüketiyorum.Sanki 'ben' denen varlık bir çocuk oldu ve sızlanıyor karşımda.Gözyaşlarını silip uyutana kadar yaşadığım ömrü yüz kez belki bin daha ağır yaşıyorum.Onun ağlayışı çaresizliği ruhumu yakıyor.Hiç olmadığı kadar yaşamaktan vazgeçiyorum.Hiçbir zaman diyorum her cümlemde bundan sonra diye kuruyorum cümlelerimi,şartlı tahliyelerde yaşıyorum özgürlüğümü.Önce koca bir şart yığını sonrası tahliye fermanı yazıyorum gönlüme.Git diyorum bundan sonra sevme sevip incitme aldatma onları da kendini de,ağlatma ,merhamet etme,güvenme hiç kimseye...Ve unut ne kadar sevdiğini ve iyi olduğunu yeniden başla bu ağlayan çocuk yüreğini sustur artık.....