Dost

Hayata inat bir dostu olmalı insanın Onunla gülmeli ve ağlamalı Bazen uçurumun kenarında Bir dal olmalı Bazende gecenin karanlığına Işık olmalı Kısacası adam gibi adam bir dostu olmalı... Hayat bu işte istemeden düşersin Kırılır kolun kanadın oturur ağlarsın Dünyanı zehir eder dost bildiklerin Yaşadıgına pişman eder sevdiklerin Bir köşeye çekilir sessizce kahrolursun... Oysaki gönül uzanacak bir dal ister Belkide sığınacak bir liman Tam tutundum derken bir bakmışsın Elin boş terketmiştir seni kaderine Boynu bükük bırakmıştır seni dost bildiklerin... Yıkılırsın bazen, sırtından vururlar Düşersin, o an yüzüne gülerler Sen gül uzatırsın, onlar diken Sen dostum dersin O arkandan yaramaz adam'dır der Yokmu bunun ortası, adam gibi adam bir dost... Şimdi gidiyorsun dost Gidişine koca bir eyvallah çekiyorum Arkandan artık bir damla gözyaşı dökersem namert olayım, canın saolsun Kırılsın kalemim artık, seni anarsam dost... Son sigaram gibisin İçtikce mazimiz gelir o an aklıma Her nefeste kaybolurum derinden Yıkılışım sigaramın bitişine değil, sanadır dost Gizli gizli ağlarım, kül olurum dost...