Gece ve Sen

Gecenin sessizliğinde kaybolurken sen geliyosun aklıma, o sessizlik seni hatırlatıyor bana sessiz ve ıssız... Gece gibi bencil..Hep o ıssız ve sessiz gecelerde akıyor gözyaşlarım, sadece senin için aktığı gibi , sessiz ve ıssız da olsa ben hep o gecelerde huzur buluyorum senin yanında olduğu gibi . Sadece gecelerdeki karanlıkta buluyorum kendimi senin içinde olduğum gibi..Küçükken olduğu gibi korkmuyorum karanlıktan , bazen o karanlık gecelerde gök gürültüsü olsa bile ona da alıştım. Gök gürültüsü olduğunda, küçükken olduğu gibi annemin koynuna giremiyorum. Yalnızım artık annem bile yok yanımda ama annemin yanına gitsem biliyorum açacak kollarını da ya sana gelsem , alır mısın beni kollarına sarar mısın beni o karanlık gürültülü gecelerde? Evet yalnızım , öğrettin bana yalnızlığı , bir boşluğun içindeyim ve senden başkası o boşluktan çekemez beni , annem bile . Sensizim ben , yalnız ve sensiz.. Bedeninin de yanımdan gitmesinden korkuyorum , gitme olur mu ? Karanlık da olsa ben seninle huzurluyum... Gecenin sonunda güneş var karanlığın ardında, senin de sonunda güneş var mıdır sevgili, sen de bana güneşini gösterir misin birgün?.. Geceyi sayende sevdim sevgili , aslında sevmek zorundaydım , karanlığa alışmak zorunda , yalnızlığı öğrenmeliydim ama gecenin sonunda güneş var ben biliyorum , sen de göstereceksin güneşini bana...Sensizlikte boğulmama izin verme sevgili...