Kara Gözlü

Hep filmlere özenilir ya aşk konusunda kız da öyleydi. Destanlaşan bir aşk okuyordu. Bu konuları tecrübe etmemişti ama kitaplarını okumuş,filmlerini izlemişti. Yani dersine çalışmıştı. Büyük heyecanlarla başladı liseye. Lise... büyümek demekti lise,yeni başlangıç,sonrasında onu üniversiteye gönderecek yer. Hayatının burada bir başkalaşmaya uğrayacağını düşündü hep ve ilk güne başladı. İlk günler sıkıntılı oldu. Bilmediği insanlar her yerdeydi ve artık büyüklerdi. Seksen oynarken tanışılmazdı ki burada. Bir süre yalnız kalması gerekiyordu ve kaldı. Bekleyecekti. Sabredecekti. Farklılığı yaşayacaktı. İnanıyordu. Zaten beklediği de oldu. Arkadaşları oldu. Dersleri farklılaştı mesela. Düşünceleri farklılaştı. İlgileri, hayalleri değişti. Ama içindeki boşluğu biliyordu. Masalının prensi birden çıkıp ?Evet yıllarca beni bekledin biliyorum bak geldim ? diyerek elinden tutmamıştı. Buna üzülüyordu ama 4 yıl diye düşündü. Daha vardı belki de. Bunları düşünürken yine bir gün zil çalmıştı ve herkes doğal olarak sınıflara gidiyordu. O da arkadaşlarıyla merdivende giderken arkadaşı birini gösterdi. Onu anlatmıştı. Beğenmişti arkadaşı. Önlerinden merdivende denk gelmişlerdi. Şansa bu. Arkadaşının masalı başlamıştı belki de. O sırada çarpıştılar. Klasik değildi. Defterler düşmedi. Göz göze gelip etkilenme yoktu. O çocuk hep gülerdi zaten. Yine gülüyordu. Kızlar hafif korkmuşlardı ani çarpışmadan. Çocuk pardon dedi ve gitti. Ama o da beğenmişti çocuğu. Akşam evde interneti kullanarak çocuğu buldu. Resimlerine baktı. Aradığını bulmuştu. Onu bulması gereken kişiyi o bir merdivende bir çarpışmayla bulmuştu belki. Tabi arkadaşıyla konuşunca çocuk tamamen onun oldu. Zaten arkadaşı sadece beğenmişti ama sorması doğruydu tabiî ki. Sonra 1 yıl süren bir takip, araştırma başladı. Onla konuşmaya cesaret edemedi. Kabaca o bir çömezdi daha ama çocuk büyüktü. Ama bunu dert etmedi. Seneye bu şansını denerdi. Onun hakkında her yeni bir şey öğrenmesi bile onu mutlu ederdi. Sevdiği renk ne? Kırmızı.. Takımı? Galatasaray. Düşünüyordu. Evet çok yakışıklı değildi belki. Evet uzun değildi. Evet başarılı bir öğrenci sayılmazdı ama ya gülüşü ya kara gözleri. Herkes ? O çocuk mu?' diyebiliyordu ya evet gayette O ydu. Onun gözünden görmek başkaydı. Tıpkı Mecnunun dediği gibi. Kimse Mecnunun Leylasını onun gözünden görememişti. Kimse de Kara gözlüsünü onun gözünden göremezdi. O yıl bitince yazın unuttu. Yani öyle sandı. Göremeyince,hiç konuşmayınca... Okuduğu kitapların da etkisi vardı tabi. Ama okul tekrar başlayınca gözlerinin onu arayışı fark etti. Etrafa bakıyordu. Arkadaşları yanındaydı ama görmek istediği onlar değildi. Sonra onu fark etti ama bir değişik hissetti. Bu onun Kara gözlüsü değildi sanki. Biraz zaman geçince de anladı. Başkasının olmuştu Kara gözlüsü. Kızın onu sevmediğini anlamak zor değildi. Herkes aynı şeyi söylüyordu ama Kara gözlüsü. Hayır o düşünmüyordu. O kıza onun kendisine bakmasını istediği gibi bakıyordu. Gittikçe değişiyordu Kara gözlü. Artık tanıdığı çocuk olduğunu sanmıyordu kız onun. Onla gülüyordu,onu sevdiğini söylüyordu. Yanılıyordu. Kız biliyordu sonradan canı çok yanacaktı Kara gözlüsünün ama yanması lazımdı. İlk duyduğunda yaşadıklarını unutamıyordu. İzlediği filmlerde de öyle olurdu. Hani an yavaşlar herkes konuşmaya devam eder ama senin kulaklarında aynı ses tekrar eder ya hep. Sonra kız bir vazgeçiyordu bir onsuz yapamıyordu. Başkasına baksa onda bulduğunu bulamıyordu. Zaten başkasına bakmakta canını yakıyordu. Sonra günler günleri kovaları gerçekten ve onların mezuniyetleri geldi. Sonra karne günü geldi. Onu son kez gördü. Hem de yanında o kızla gördü. Onu hep uzaktan izlemişti ama Kara gözlüsü bunu hiç bilmemişti. Yine uzaktan bir köşeden onu izliyordu. Okul kapısından çıktılar. Beraber çıktılar. Gülüyorlardı. Onlar zaten hep gülüyorlardı. Dolmuş geldi. Bindiler ve gittiler. Hiç onun yüzüne bakmaya cesaret edemedi. Yüzünün her karışını bilirdi ama. Resimlerine çok bakmıştı. Adını hiç onun ağzından duymamıştı. Şimdi o yine o okula gidecekti ve onu ilk gördüğü o merdivenlere basacaktı. Okulda hep birileri olacaktı ama ona göre bomboş bir yer olacaktı. Evet lise onun için farklı olmuştu. Kara gözlüsünün bulup kaybetmişti. İçinde sadece yarası kalmıştı. Bekleyecekti onu ama aklındaki ?acaba'ları susturmalıydı önce. Ya acaba gelmezse hiç.? Ya acaba onlar....