Küçük Gürültülerin Büyük Sessizliği

Apartmanlar artık sessiz. Yalnızca motor sesleri, su tesisatları ve kablolar konuşuyor. İnsanlar konuşmuyor. 

Çünkü konuşmak riskli, dinlemek daha da yorucu hale geldi. Bir zamanlar çocuk sesleri dolardı merdiven aralıklarına. 

Şimdi onların yerini “sessiz ol” levhaları aldı. Sanki sessizlik bir terbiye biçimiymiş gibi. Gürültü yapmak ise suç. Ama kimse sormuyor.Gürültü kim için gürültü? Bir çocuğun kahkahası bir emeklinin yalnızlığını deliyorsa, hangisi susmalı?

 Bir oyun topu apartman camına çarptığında, hangi hayat kırılıyor gerçekten? Belki de biz, gürültüyle değil; sessizlikle kirleniyoruz. 

Çünkü sessizlik, insanın içindeki yankıyı büyütür. Ve bazen bir “şşşt” sesi, bir çocuğun hayal gücünü susturabilir. Bir gün herkes susmayı öğrenir. 

Sonra, biri ağzını açtığında, ne söyleyeceğini hatırlayamaz. İşte o zaman toplum ölür gürültüsüz, alkışsız, sessizce. 

 Turgay Kurtuluş