son

Her son dediğimiz İçimizde yeni başlayan bir sızının işaretçisidir aslında...

Kıştı bahardı derken Hayata dair gerçekleri hayal atlarına yüklediğimdi Sen giderken el sallamayışım ise Gidişini görmeyi istemeyişimden di

Gökyüzü diyorum Ne çok yakışırdı yüreğimdeki senli anlara Düşlerin, hayallerin ayrı renk Faunanı süsleyen ayrı renkti oysa Renklerle takıntım olmasa da Yasaklı şiirlerime o renkleri de ekledim...

Gülümse diyor şair! ‘Küçük bir çocuğun masumiyeti' diyor!

Çok oldu Biz bu iki güzelliği unutalı Yağmurlu zamanlara dek düşürüp Gözyaşlarımıza yol vermemiz ondandır Ki bulutların kahrını çekmemiz de ondan.

Lüzumu yok üstü örtülü sözcüklerin Sonu belli olan bir yolda Aşka , huzura dair bir sapak aramak anlamsız Belki de bin kez öldürdün beni içinde Bin kez benim seni aklımda öldürdüğüm gibi!...

Son kez, son yolcu, son sesleniş.... En büyük yalanlarımız kendimize İçimizdeki acılara katlanmanın Ve açık edemediğimiz duyguların Kuytularına sığınmanın en kolay yolu SON' la başlayan her kelime...