Yanacaksa Dünya Önce İçimden Başlasın

Bazen insanın içinde öyle bir sessizlik birikir ki, dışarıdan bakınca sanki her şey yolundaymış gibi görünür ama içten içe çürümeye başlar. Ne bir söze ihtiyaç kalır, ne bir açıklamaya. Sadece bir bakışla bile “bitti” dersin kendi kendine. Çünkü kelimeler de yorar bir yerden sonra; anlatmak da, anlamak da artık yük olur insana.

Ben artık o yorgunluktayım.Bir yanım hâlâ inatla hayata tutunmaya çalışırken, diğer yanım “bırak gitsin” diyor. Tutunduklarım elimden kayarken, ben hep sessiz kaldım. Belki susmak iyileştirir sandım, belki de kırıldıkça hâlâ onarılırım diye avundum. Ama olmadı. Çünkü bazı acılar var, sustukça büyür. Sustukça seni içinden kemirir, sonra bir gün patlar…

Ve o gün geldiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.Yanacaksa dünya, önce içimden başlasın.Zaten içim çoktan yanmaya alıştı.Bir kere yanınca, artık korkmuyorsun ateşten. Çünkü anlıyorsun, seni yakacak olan şey ateş değil, insanların içindeki soğukluk.

Birini seversin, o sana duvar olur. Birine inanırsın, o seni en derin yerinden vurur. Sonra bir gün uyanırsın, kendi küllerin arasında otururken bulursun kendini. Ve fark edersin; seni yıkan onlar değilmiş, onlara inanan senmişsin.

Yanacaksa dünya, önce içimden başlasın.Ne olacaksa olsun.Zaten elimde ne kaldı ki korkayım? Giden gitmiş, kalan yarım kalmış. Hayallerim bile benden özür diler gibi sessiz şimdi. Belki de artık hiçbir şeyi kurtarmaya çalışmamalıyım. Çünkü bazen kurtulmak, yanarak olur.Belki de ben, bu yangından sağ çıkamayacağım

Artık susarak iyileşemiyorum.Kendime iyi gelmiyor hiçbir sessizlik.Yorgunluk kalbime kadar işlemiş, gözlerimde hep bir yarım kalmışlık var. İnsan bazen kendi kendine bile yabancı oluyor; aynaya bakınca tanımadığı bir yüzle karşılaşıyor. Gülümsemek zor geliyor, çünkü içindeki ses artık fısıldamıyor, bağırıyor: “Yoruldum!”

Yanacaksa dünya, önce içimden başlasın….