Şive

Şive, bir kişinin ya da bir yöre halkının konuşmasını ötekilerden ayıran, kulakla hemen fark edilen söyleyiş biçimidir.

• Dil incelemelerinde: Eski dil incelemelerinde bir dilin yöreden yöreye ayrılan konuşma biçimlerine de şive denirdi; bugün bu anlamda ağız ve lehçe terimleri kullanılır.
• Üslup anlamı: Bir yazarın ya da şairin kendine özgü anlatış tarzına da şive denir.
• Divan şiirinde: Divan şairi sevgilinin işveli yürüyüşünü, bakışını, edasını anlatırken de bu sözcüğe başvurur; şive çoğu zaman naz ve işveyle yan yana geçer.

Farsça şîve (yol, biçim; naz) sözcüğünden.

• Ağız: Ege, Doğu Anadolu gibi yörelere göre adlandırılan konuşma çeşidi; gündelik dilde şive sözcüğü çoğu zaman onun yerine kullanılır.
• Lehçe: Aynı kökten gelen konuşma biçimleri arasında en derin ayrılığı anlatan basamak; şive ve ağız onun altında kalır.
• Aksan: Konuşanın nereli olduğunu ele veren vurgu ve tonlama farkı; şivenin kulakla ilk fark edilen yanı.