Bedreddin Mercan

Şiir, tasavvufi teslimiyet ve hiçlik bilincini işler. Şair, insanın geçici benliğini ve mülk iddiasını bırakıp Yaratıcı’nın kudreti karşısında "hiçliğini" kabul etmesini anlatır. Gururdan arınıp yalnızca O’nun rahmetine sığınarak hakiki huzura ulaşılacağını vurgular.

Hayatın kaçınılmaz değişimleri ve kayıpları karşısında direnç göstermek yerine, vakti geldiğinde bunu bir hafifleme ve kabulleniş olarak kucaklamanın gerekliliğidir. Doğadaki dökülme ve dönüşüm, insanın da yüklerinden kurtularak hayatın akışına teslim olma sürecini yansıtır.

İnsanın yaşadığı derin keder, yalnızlık ve geçmiş anıların yükü karşısında zamanın akışına direnerek, yaşadığı acıyı hayatının merkezine mühürlemesidir.

Yıpranmışlıkların, kaçırılmış pencerelerin ve biriken gecelerin ortasında; ruhu ferahlatacak bir yağmura, taşlaşan kederi eritecek bir umuda sığınış.

Bu şiir; insanın hayatta verdiği mücadelelerden, kovaladığı hedeflerden ve kırgınlıklarından yorularak kendi içine çekilmesini anlatıyor. Dil dile getiremedikçe acı gözlerde demlenir ve insan en çok sustuğu anlarda içinde koca dünyaları yıkılır.

Bu şiir; yaşamın getirdiği kırgınlıkları, yalnızlığı ve ait olamama hissini anlatır. Düzeni bozulmuş ve yıpranmış bir hayatı kabullenip yaşamaya devam etme çabasını, içte taşlaşan ağır kederden arınma ve yeni bir umutla yeniden başlama arzusunu dile getirir.