Hayat Karlı Kumsallardaki Vals'tir

Akşamın karanlığı şehrin üzerine, tıpkı bir kitabın sayfaları gibi ard arda kapanmaktaydı. Tüm kötülükleri örteceğinin sözünü önceden verirmişçesine bir anlam taşıyordu gizliden. Oysa buna rağmen bir sürü bilinmezlikler, sırlar, kaoslar ve entrikalar ... her an cebinden kırmızı kart çıkaracak gibi duran bir hakem misali, gecenin gizlerinde bekleşiyor, orada öylece duruyorlardı. Anlıyordunuz işte göremeseniz de. Karanlığın cebi kim bilir neleri saklıyordu derinlerinde .

 Siyah  ve  esrarlı   bir  tülle  sarınmış   olan  şehir, her  akşamki  rutin  değişimini,  bir  kez  daha  yaşıyor  ve  yaşatıyordu. Düşünmeden  edemediğim  şeyse  şuydu. Işıkların  geceyle  bu  denli  dost  oluşu  ve  birbirlerine  bu  denli  yakışmaları  bir  tesadüf  değildi   herhalde. Aydınlıkla   karanlığın, gizlilikle  açıklığın, coşkuyla  hüznün   ve   ağlamayla  gülmenin  sentezi  de  tıpkı  böyle  bir  şey  olmalıydı. Tıpkı   negatifle  pozitifin  birbirlerine  olan  büyük  çekimi  gibi.

Hayatım   boyunca,  ayağımın  altındaki  zeminin  ne  kadar   buzlu  ve  kaygan  olduğunu  hep  hissetmiş  ve  yılları  iyiden  iyiye  devirdiğim  şu  son  zamanlarda   ise  bundan  adamakıllı  emin  olmuştum. Her  yol  ayrımında, her  önemli  karar  aşamasında  bu  duygu  bağıra  bağıra  gelip  içime  oturmuş,  beni  şiddetle  korkutmuştu. Yaşarken  her  an  düşmek, kırılmak, incinmek  ve  yaralanmak  öylesine  kolay  ve  mümkündü  ki. Bense  tuhaf  bir  şekilde, bundan  hem  delice  korkuyor ... hem  de  nedenini   asla  bilmediğim  bir   merakla  bu  vurgunu  yaşamak  istiyordum. Niyeydi  bu  acı  çekme  merakı ... ve   bu  konuda  Anne'me   karşı   verdiğim   o   vazgeçilmez  direnişle  savaş  niyeydi  halâ  bilmiyorum. Mazoşist  yanımız  sandığımızdan  daha  mı  baskındı  yoksa ? Ya  da  bir yerlerde  saçma  sapan  bir  yazı  okumuş  ve  olgunlaşabilmek  için  bu  acıları  yaşamam  gerektiğine, bunun  şart  olduğuna  mi  inandırmıştım  kendimi ? Durmadan  bu  eziyeti  mi  uyguluyordum  kendime  acaba ? Bilmiyorum !.....

 - Lütfen  beni  korumayı  bırak  Anne !... Bırak  ki  kendi  kendimi  korumayı  öğrenebileyim !.... Derken  ne  kadar  komik  olduğumun  farkında  bile  olmayışım,  zaten  Anne'mi  yeterince  haklı  çıkarıyordu. Ama,  bunu  görebilmek  için  de  gereken  olgunluğa  sahip  değildim  ve  Anne'min  tüm  telâşı  da  bundandı  ve  bana  asla  anlatamayacaktı  bunu. Tıpkı,  benim  de  sizin  de   çocuklarımıza  anlatamayacağımız  gibi  tuhaf  bir  kısırdöngüydü  bu. Kimse  anlamıyor,  ama  yalnızca  anladığını  sanıyordu, o  kadar. Annem'e  bu  ukalâ  cümleyi  sarf ederken, kendime  ne  kadar  samimiydim  acaba ? Bu  felsefeyi  nerden  bulup  buluşturmuş  ve  bir  duruş  olarak  benimsemiştim ? Anne'mi    büyüme  sürecimden  bu  kadar  uzakta  tutmak  isteyişimin  altında yatan  neden  neydi ? ... Rekabet  mi ?... Belki  de ...

O  en  toy  zamanlarımda,  zemin  ayağımın  altından  kayacakken, Anne'm  elimi  tutup  düşmemi  engellese  ve  ben  bir  yerimi  kırmadan  acıların  ucundan  dönsem  ne  kaybederdim  sanki ? ... Asla  olgunlaşmayan,  aptal  bir  yaratık olmamak  için ... mutlaka  sorunlarda, acılarda  kıyasıya  debelenmem  mi  gerekiyordu  yâni ?... Bu  muydu ? ... Yoksa   yüzlerce  yara  almam   şart  mıydı ? ... İlle  de  bir  başına  bırakılmak, illâki  savunmasız  ve korunmasız  olduğunu  hissetmek  mi  büyütecekti  beni ?... Şimdi  düşününce   ne  saçma  geliyor ... üstelik  tüm  bu  savaşı,  üzerime  konan  bir  sineği, tenime  esen  rüzgârı  bile  öldürecek  kadar  beni  esirgeyen  Anne'me  karşı  verdiğimi  bilmek  bugün  içimi  çok  acıtıyor. Bu hangi  mantıktı  acaba ? ...  Hangi  kıt  akıllıdan  çıkıp  da  insan  uygarlığına  dalmış  ve  Anne - Evlât   ilişkisini   böylesine  talan  etmişti   anlayamıyordum.

 60'lı  ve  70'li   yıllarda  ortaya  çıkan  bu   düşünce  akımı,  günümüzde  artık  bir  kasırgaya  dönüşmüş  durumdaydı  ne  yazık  ki. Bu  gerçekten  çok  üzücüydü .

 İnsanın evrimleşmesinin,  gelişmesinin  en  temel yasasını,  temelinden    sarsmak  ve  yıkmak  değil  de  neydi  bu ?... Anne  güvencesini   saf  dışı  bırakmak  ve  savunmasız  bir  gençliği  istediği   rüzgârlarda  savurmak, Aile  bütünlüğünü  ve  bu  inanılmaz  dayanışmanın   doğurduğu  güven  duygusunu  yok  etmek, sonsuz  ve  sınırsız   bir  garanti  süresinin   dayanılmaz  ferahlığını  ertelemek ... hatta  tepelemek  niyeydi  ve  kime  ne  kazandırırdı ?... Bunun  çok  çeşitli  cevapları  vardı  elbette. Ama  gençler  anlamamakta  ısrarcıydılar. İnsanoğlunun  üzerinde  böyle   çirkin  bir  oyun  oynandığını  yaşı  ilerleyenler  anlıyorlar  ama  anlatacak  kimseyi  bulamıyorlardı .

Sıcacık  ve  güven  dolu  bir  ortamdan   hatalar, yanlışlar  yapan  bir  genç  çıkaramazdınız. Bunu   bilen, çeşitli  art  niyetli   insanlar  tüm  dünyaya  yeni  özgürlükler  furyasını  salıyor  ve  sonra  da  kendilerine  kazanç  sağlayacak  türlü  bataklıkların  zeminine  gerekli  olan   sahipsiz,  sevgisiz   insanları  bulup   kullanıyorlardı. İşte  buydu   sebep . 

• Senin deneyimlerinle ders alamam ki, bırak da benim de canım acısın ... ancak böyle olgunlaşacağım !

  Bu sözleri ben Anne'me söylerken onun hissettiği o taşlaşmış çaresizliği, kızım bana aynı sözleri söylediğinde anlayabilmiştim ancak. Kayıp zamanlar, teselli çabalarımın üstüne bir toz bulutu gibi inip, ruhumu durmadan örseliyor şimdi. Kendimi ve gençliğimi haklı çıkarmaya uğraştıkça, yitirdiğim Anne'li zamanlarımın kıymetini bilemeyişim gerçeği, derin ve karanlık kuyuların en dibine çekiyor beni. Ve ardından da huysuz bir rüzgâr, ansızın esip bu günlere savuruyor, sonra hızla daha ileri zamanlara ... kızımın Anne'sizliğinde hissedeceği vicdan savaşlarına doğru bir yolculuğa çıkarıyor benliğimi. Umutsuzluk içinde bir şeyler yapamayacağımı keşfedip, defalarca kahroluyorum. Bu gidip gelmelerde , doğanın değişmez yasası med-cezir'lerin, binlerce canlı varlığın boğulup ölmesine sebep olduğu gerçeğini düşünmeden edemiyorum. İçim delice acıyor ... Anne'm için ... kendim için ... kızım için !....

Ziyan  edilip   harcanmış  zamanlar  için  ve  değerini  bilmeyip  buruşturup  çöpe  attığımız  Aile'nin  garanti  kapsamındaki  o  güven  kokulu  günler  için, içim  acıyor.

Oysa her birimiz, bizim için dünyayı durdurup inmesi gerekenleri indirecek ve sonra yeniden yörüngeyi çalıştırabilecek güce sahip Anne ve Baba'lara sahibiz. Bunu anlayabildiğimiz zaman, bazı sersem kafaların ürünü sersemce düşünceleri buruşturup çöpe atacağız ve hayat o zaman daha güvenilir olacak bizim için. Yanmamayı öğrenmek için, elimizi ateşe değdirmemiz gerekmeyecek. Bunu test edenlerin sözüne güveneceğiz yalnızca ... o kadar. Böylesi daha kolay değil mi ?... En pahalı ipek elbisemin yanacağı gerçeğini, ütüleyip yakarak mı öğrenmeliyim yâni ?... En sevdiğim tek taşımı kaybettiğimde duyacağım acıyı hissetmek için, onu bilerek kaybetmeli miyim yoksa ?...

Nedir  bu  meraklar  silsilesi  ?... 

Nedir  bu  acıların  tiryâkiliği ?... 

Annem'siz  bir  dünyayı  hiç  hayâl   etmemiştim. Her  aradığımda  telefonu  açacaktı  bana  sanki. Nedense  buna  inanmıştım. Oysa  onu  yitirdiğimde,  hayatımdaki   güven  duygusunu  da  alıp  götürüşüne  tanık  olmuştum. Kimsesizlik  hiç  bu  kadar  yoğun  olmamıştı  duygularımda.

Yaşam  bir  dönence  ve  kaygan  zeminlerdeki  hızlı  ritmli  bir  dans  adeta. Önemli  olan  tüm  ruhumuzla  ve  bedenimizle  bu   ritme  uyabilmek. O  ahengi  yakalayabilmek.

Ayağımızı  ve  duygularımızı  sakatlamamaya  çalışmak,  yoksa  nasıl  dansedebiliriz  ki !.....

Hayattaki tüm dansçılara, başarı dileklerimle ....