kapatma kapıyı aralık kalsın

düş yorgunu beyaz eve yolu

I. bölüm

(kaçak bir buluta çiz deli düşlerimin çocuk ellerini kimse görmesin...)

uzaklaştıkça , karşısında nasıl da küçülüyordu. ardında , ufukta yitenler el sallıyordu gün ışığı saçan yüzleriyle.o gün sessiz miydi şehir ? ne bir çiçek ne bir kuş ne de rüzgâr...varlıkla yokluk arasında süzülen katledilmiş bir yaşamın hüznünü mü taşıyordu bulutlar ? öylesine çaresiz öylesine ürkek bir daha tutabilecek miydi bu düşün ellerinden ?

bulanık zihninde düşünceler birdirbir oynarken ,pireler gibi sıçrıyordu sarsıntılardan . yanındaki ses, telaşla elma bahçelerinde geziniyor ,o duymuyordu.yumağın iki ucunun da kendisinde olduğunu bilmesine rağmen düğümlerden bulamıyordu öteki ucunu.iç sesi , ?iyi değilim ? diye haykırıyordu.

bunca gel-git arasında kaybolmuşken birdenbire bıçak gibi kesip attı bir ses ,düşüncelerini.

• ?tarlalarda hasat vakti ?,

sese yöneldi,yüzü oradaydı ! oradaydı yüzü ! göremiyordu...yüzü, iğneler saplıyordu gözlerine...elleri , çay bardağını kavrayan elleri , narin ,güvercinler kanat çırpıyor sanki...

o gün sessiz miydi şehir ?

ağlayan gelinler ,baharı müjdelemişti ,yalnız bir piyano sesi gibi...fark etmedi. yükünü sırtlayıp masadan kalktı ,hangi yöne adım atacağını bilemeden.

o gün şehrin ışıkları sönmüş müydü ?

yürüdü yürüdü...

bütün şehirlerden geçiyordu tek bir şarkı...