Şiirleşen aşk

Mahallemize yeni taşınmışlardı. Benden en az on yaş küçük bir kızdı ama yürek yakmayı, erkeklerin kalplerini hoplatmayı iyi biliyordu. Aramızda yaş farkı olduğu halde, gönlüme ferman dinletememiş, tutulmuştum bu komşu kızına. O da sanki bu tutkunluğumu anlamış da, beni kendisine daha tutkun etmek istercesine, kendisine çok yakışan renkli, desenli giysiler giyiyor, güzelliğine güzellik katıyordu. Ona açılmak, aşkımı açıklamak istiyordum ama ya beni reddederse, maksadımı yanlış anlayıp babasına şikâyet ederse ya da herkesin içinde azarlarsa diye düşünüyordum. Mahallede dürüst, namuslu bir genç olarak tanınıyordum. Bu durumda kimsenin yüzüne bakamaz, rezil olurdum, yeri dibine girmem gerekirdi o zaman. Kendisine derdimi anlatamazsam da deli olurum. Yukarı tükürsem bıyık, aşağı tükürsem sakal vardı. İki cami arasında beynamaz kalmıştım yani... Cesaretimi kıran bir başka şey de, laf atan, peşine takılan birkaç genci azarlayıp yanından kovması, çekip gitmezlerse polis çağıracağını söylemesiydi. Düşlerimde kendimi polislerin arasında eli kelepçeli olarak görüyor, korkuyla uyanıyordum. Bir süre sonra artık dayanamadım. Ne olursa olsun deyip önüne geçtim, 'Size bir şey söyleyebilir miyim?' diye sordum. Ya ne dediğimi anlayamadı ya da anladı da, işine gelmediği için, 'Ne diyeceksiniz ki?' diye bağırdı. Böyle bir şey beklemediğim için şaşırdım, bocaladım, söylemek istediklerimin hiçbirini söyleyemedim. O,bir şey yokmuş gibi, kalbime basarcasına yürüdü gitti. Aylar ayları kovaladı, içimdeki duygular azalmadı, arttı, yavruladı. Baktım bu böyle olmayacak, kendisine mektup yazmaya karar verdim. Verdim ama yaza boza, geceler boyu düşünerek, yazdıklarımın orasını çizip burasını düzelterek, bir sayfalık mektubu bir ayda zor bitirebildim. Bitirdim ama gel de ver şimdi. Ya almazsa, ya kızarsa ya alay edip gülerse derken bir ay daha geçti. Derken beklediğim an geldi. Merdivende karşılaştık. Hafifçe gülümsemesinden cesaret alarak mektubumu ceketinin cebine koyuverdim. Duygularımı belirttikten sonra şöyle bir şiir yazmıştım:

'Irmak olup akıyorsun Gönlüme gül takıyorsun Gülümün dalında Bülbül gibi şakıyorsun Kırmızılar giyince Ateşe dönüyorsun Alevlerinle yakıyorsun Beyazlara bürününce Sanki melek oluyorsun Ne de güzel bakıyorsun Bakışların mektup yazıyor Mektupta imza yerine Tatlı tatlı gülüyorsun' Bu şiirin altına da aşağıdaki dizeleri ekledim: 'Sensin düşündüğüm her gece Sensin kalbimdeki tek ece Aşkınla yanıp kül olmadan Ne olur bul bu derdime çare
Aradan bir iki gün geçti. Balkonda oturuyor, merak ve heyecanla gelecek yanıtı bekliyordum. Birden önüme dörde katlanmış bir kâğıt düştü. Baktım, ondan geliyor. İçimden dualar okuyarak kâğıdı açtım, şu dizelerle karşılaştım: 'Kaz besledim kümeste Bak gidiyor aheste Kuş kafesten uçmadan Beni babamdan iste.' Mani biçimindeki bu dizeler bana yol gösteriyordu. Kümesteki kaz olmamak için ahesteliği bıraktım, kuş kafesten kaçmasın diye hemen onu babasından istedim. Kalenin içten fethedildiğini gören, anlayan baba güçlük çıkarmadı. Evlendik ve yaktığımız ateşi şimdiye dek hiç söndürmedik, yuvamızı soğuk rüzgârlara teslim etmedik. Erhan Tığlı