1 Yaşam Az Az Ölüm 1
Ölüm kesindir, hayat değil.
Her şeyin sonu vardır,
bir gün nasıl olsa
bütün anneler ölecek!
Ninni ve tebessümle
bir sevinçtim eskiden,
acı ve yıkım
öpmeden bedenimi erken!
Ulaşamadım temelli sevgilere;
artçı depremler var ya şimdi
eksik malzeme
sallantı,
bilmem
kimde saklı?
Peter pan
ben miyim
kimsesizler ülkesinin kralı
yani
sahiden ben miyim,
ben?
Görkemli toprağın altında yatan,
kocaman bir yüreğin vuruşlarıyla
kendi yürek vuruşlarını ayarlayan
ölüler ülkesinin kölesi...
...yani ben miyim?
Kim görebildi ki beni
oysa
hiç azad etmedim
kölelerimden bir tekini,
kim kucaklayabildi
içimdeki yetimlik ülkesini...
Nerede
hani nerede kocaman ellerin,
saçlarını sarkıttığın kulelerden
söyle hangisi senin?
Varlığın geceme sabah iken
bir gidişin vardı anne,
aydınlık bıraktı yerini karanlığa!
Hangi küf kokulu nağmeye
can vermeli şimdi,
sıvasam yetim sözcüklerle
polyana gülüşünü
bulur mu ayakların
kervanlara açılmanın olanaklarını...
Yanıldın
yanılgın büyük,
yanılgın bir nakkaş gibi ayıklar
yaramaz
uçarı
çocuksu oyunlarını.
Say ki
yaşamı ve ölümü tanımadın sen.
Varolmanın
örnek bir klavuzdan ibaret olduğunu bil.
Ölümü doğurgan umutlara sar
ve yaşlılığı
genç bir anıymış gibi hatırla!
Ve söyleyin bana ne olur
hangi çocuğun şekeri
daha büyük ki ölümden?