400. Şiir

Rüzgârın dilinde bir özlem şarkısı,

Kaçıncı medeniyetiyim bu dalgaların?Özlemin yeşili, mavisi, sarısı…

Sessiz bir çığlığı mıyım yoksa aşkın?

Bir şehrin en durgun anındayım,

İçimde bunca fırtına koparken.

Şu bankta yapayalnız, tek başımayım,

Uyku bekleyen gözlerime karşı çıkarken.

Avutulmayı bekleyen bir çocuk misali,

Ne sensizliğe ne de senliliğe razıyım.

Söndürmeye çalışırken şu içimdeki ateşi,

Belki de kalabalığın içinde daha bedbahtım.

Gittikçe çaresiz koyarken sevdanın ağır yükü,

Dost bildiklerimin vedasına anlam veremiyorum.

Hasretin ne bugünü, ne yarını, ne de dünü…

Kendi kendimle bile barışık olamıyorum.

Belki de en doğrusu bu yalnızlık.

Hayatın kaç yüzüyle daha tanışacağım?

Bir mi, iki mi, üç mü, yoksa dört yüz mü?

Bilmiyorum, sensiz kaç şiir daha yazacağım.