42 Yaş Şiiri

Yaş 42

İçinde eridiği yılların

Kâh gülmekle,

Kâh aramakla

Kim bilir yolun sonumu, ortası mı?

Sayamadığım sonbaharlar

Ve tükenmeyen sevdalarımın

Duruyor ardımda anısı

İnmekte boyumun ölçüsü

Çıkarken tümsekleri birer, birer

Sıklaşıyor belimin sancısı

İçimden çekilirken günler, geceler

42

Ne kadar çok unutuldum

Ve o kadarda çok okşandı gururum

Kâh yastığa koyduğum

Kâh duvarlara vurduğum

Başımın

Sayısıdır, sayısı

Acının en alasını tattım

Doğrudur

Çünkü her insan öyle tadar

İkiyüzlülüğün ömrümce kara çalınası

Adı gibi yalan dünyanın

At başı yaşar

Beyhude geçip giden bu ömür

Diyebilirim ki aslında

Terkedilmişler yuvası

Hani benim evim

Yurdum ve dünyam varda,

Övündüğüm;

Öyle çokları var ki dünyada

Elini tutamadığım

Elinde asası

Gözbebeklerimden yaşlar süzülür sadece

Dokunsalar pınarları yaratırım yeniden

Ah elimde yok ki iyiliğin sopası

Geçip giderdim

Su gibi o güzel yüreklerin içinden

İlerledikçe yaşı insanın

Daha çok gidenleri uğurlar elleri

Ve arar gözleri ruhunda

Varlığını dostlarının

Toprak olur sırdaşı, akrabası

Her geçen gün ve yarın

Ölümden tasalanmazda

Yalnızlığıdır tek tasası

Önüne konacak çok tabak bulunurda

Verir mi

O eski Sıcaklığını

İçtiği çorbası

Paylaşır elinde ne var ne yoksa

Sanki her verdiğinde bir şey alacak

Tüm zenginliğini satışa çıkarır da

Koskoca sefil ömrünün

Dostlarından başka,

Sefaletini kim kucaklayacak

Artık güler yüzü asılır an be an

Bileğini büktükçe zamanın tanrısı

Yaşanmamış öykülere, öykünür

Yaşanmış bir o kadar keşkeler de cabası

Yaş 42

Değmeyin içeceğim bugün keyfimden

Dem vuracağım hüzünden kederden

Sarhoşluğum geçecektir

Sızmışlığım geçtiğinde

Ama uyuyan yüreğim uyanmasın

Çekilir gibi değil sancısı