657 Kilometre

Tek gitmeseydin de yüreğimin üzerinde bir taş ile yaşasaydım,

Kalsaydın bu şehirde kendi içine çöken bir yıldız gibi patlasaydım,

Tek başıma, bizim için büyüttüğüm hayalleri biraz daha senli anılarla besleyebilseydim,

O zaman zor gelmezdi gidince sensiz kalmak ...

Belki aynı notada belki aynı gülüşte buluşmaktı istediğim,

Gözlerinde, gökkuşağından daha fazla renk gördüğümü söylemekti,

Ucu bucağı gözükmeyen bir okyanusa açılmak gibiydi seni düşünmek

Hep senin limanına, hep senli limanlara ulaşmak istedim

Belki imkansızı istedim, belki imkansız değildi. Bilemiyorum.

Bir kuşun kanat çırpması kadar da doğaldı seni sevmem

Ve bir o kadar doğaldı gökyüzünde hayalini görmem

Benim için, anne kucağındaki bebeğin bulduğu huzurdu varlığını hissetmem

Hangi kalp duyduğu bir sesle daha hızlı atmaya başlar?

Hem de 657 km uzaktayken.

Düşünüyorum da;

Seninleyken sensiz olmak, gidince sensiz kalmaktan daha az dokunurmuş bana ...