9 Eylül Ve Ben Şiiri - Melis Yılmaz

Bugün doğdum ben .

Evet tam da bugünde.

Herkes gibi,

Kendim gibi..

Günden güne büyüyen bir bebek gibi..

Ne olduğumu bilmeden,

Kim olduğumu tahmin bile edemeden,

Ama hep kendimce büyüttüğüm masumluklarımla bugüne kadar geldim ben..

Öyle bir gördüm ki dünyayı,

Herkes sanki melek kesilmiş gibi..

Öyle bir tanıdım ki insanları,

Hepsine güvenilirmiş gibi..

Gün geldi ağladım,

Hüzünlendim..

Ama gün geldi

Kahkahalarımla büyüdüm..

Eğlendim..

Sonu gelmeyen düşler diledim,

Gün geldi uykuya dalana dek dualar ettim..

Zaman geçti,

Günler geldi gitti..

Ve ben büyüdüm ..

Ama bilirim evlatlar hiç büyümez anne babalarının gözünde..

Ne kadar büyüseler bilee..

Bende hiç büyüyemiyorum onların gözünde..

Çocuğum hala,

Çok çocuk hemde..

Eveet, belki de hala miniğim ben anne ..

Ne kadar büyüsemde sen hiç büyütme beni

O düşsel gözlerinde..

Bak yine şiir yazdım,

17'ye attığım ilk adımın

Heyecan yüküyle..

Her sene, her yaşımda, her mutluluğumda biliyorum ki

Sevdiklerim var gözbebeklerimin içinde..

Teşekkür ederiim..

Hepinize..

İyiki varsınız,

İyiki var oldunuz ömrümde **