Abc

aradığım

bulamadığım

can çiçeğimin toprak yüzlü vakti

çizebildiğim

dünüm dediğim

elimde sakladığım gül sevdalı şiirim

farz et ki

gün geldi

"ğ" ile başladı yepyeni hayatın

hazan yapraklarıyla bir merhabayı hoşçakala çevirirken

ıssızlıklara gebe kaldın doğuramadın yalnızlığını,

istemedin

japon kelebekleriyle aydınlanmayı

koyu karanlıkta s/aklanmayı düşündün

lambanın altında yürürken üşüdün

meğer

ne kadar çok sözcük anlatsa da halini

omzuna onun eli dokunmuyorsa

öfkeyle

pas içinde

resmedemiyorsan hayalini gözlerinin içinde

soluyormuşsun

şaşırdıkların kaderin

tufan diye gördüklerin sebebin oluyormuş

uzaktan uzağa keder yüklenirken

üzüntü nefretini törpülüyormuş

vardığın

yaşadığın son nokta iken

zeytin gözlerinle ağlama boşa, yaşamaya devam ne de olsa...

19.11.14