Acı Kahve

Önce maviydi ölen.

Gün batarken kararıyordu okyanus

Tüm ihtişamıyla gri, kasvetli

Gözlerinden damlayan yaş gibi.

Aşıktılar

Gün batıyordu

Gidiyordu otobüs

Adam hala o köşebaşında.

Sayamaz olmuşken günleri

Dağların arasında kahverengiyi öldürüyordu..

Sonra

O'da öldü.

Ne telvesi kaldı kahvenin

Ne gövdesi ağacın.

Yürümek istiyordu bazen

Bazen koşmak

Kurumuş boğazında bir yudum suydu safa

Tükenmiş ömrüne ab-ı hayattı merve.

Sonra

O'da öldü...