Acıların Prensi / Deli-oğlan

Mutsuzluk/lar uyandırıyor

Acıyan ve yıpranan yüreğimi

Yaşadığımız günler gözlerim de canlanınca

Unutulması imkansız,

Anılara karışması başarısız kalıyor

Sevda yanığının bıraktğı yara,

Her akla geliş de soyulup daha çok kanıyor

Dinmek bilmemecesine,

Beni kahredercesine

Yüreğimi öldürürcesine,

Ve unutulan sevdaların zindanlarında

Kaybolurcasına...

-Acıyı sırtlanmış

-Çileye razı gelmiş

-Göz yaşına mutluluk demiş,

Yüreğim sürgün bölgesinde...

Umutsuzluğum boşluğa süzülüyor

Kendimi mutsuzluklarda buluyorum

Gecenin serinliğini yorgan edip,

Çilem ile uyumaya çalışıyorum

Gülümsemelere açım artık

Mutluluğa haram sanki yüreğim....

Bana açılan kapıların,

Bir bir yüzüme kapanışıydı beni yıkan

Hakkımda yanlış düşünceleri duymaktı,

Bir anda hayatımı alt üst eden

Attığım adım ile suçlanıyorum...

Sanki benden nefret ediyorlar.../

Odam da yatağım,

Ayağım da ayakkabım,

Üzerim deki elbisem,

Baktığım her yer

Tuttuğum her şey

Yürüdüğüm yol,

Bastığım toprak bile şikayetçi benden...

Acımasızca itilmelerden yoruldum artık

Geldim köprünün sonuna

Tek bir adımım son sözüm olacak

Bu canı bana Allah'ım verdi

Onu/da zalimler alacak

Belki sevenlerim ağlayacak

Belki'de yasımı tutacak,

Ama bildiğim bişey varsa oda !

Benden nefret edenler çok mutlu olacak...

Dedimya köprünün sonundayım,

Ya ben atın,

Yada elimden tutun-

Ama bana acı çektirmeyin artık

Lütfennnn....