Acını Zulana Sakla Ey İnsan

"acını zulana sakla ey insan!

sorsalar nerde diye

göster,

işte şuracıkta diye göğsüne yapışan elini"

Puşt bir sevdaya düşürse yürek

insan kendinden de utanır

alaca kuşlar döner güneşin burçlarında

intikam alırcasına kemirir içini deniz sevdalı bir adam ve

bir el hareketiyle ölür insan halbuki

bir ölümle yakılır tüm ülke

ağırır artık yetim bir çocuğun saçları

ve daha nicesi ölür kavruk bir hüzünle

zaten çoğu kimsesizin eliyle gömülür

kimden gelir bu dev kıyımın çocuklarda can bulması

ve çoğu zaman can alması.

nerden bilinir

Yaşatmak istiyorum yaşatmak

sadece yaşatmak

beyaz güvercinler düşlüyorum gönlümün avlusunda

ve güzel sözler söylemek istiyorum aşka

ölümden uzak silahlardan uzak

parmaklarımın ve alnımın arasında hissetmeden buz gibi bir mavzeri

jandarmalar düşlüyorum askerler istiyorum fesleğenler diken

şairler ekiyorum topraklara

tüm topraklara şiirler

bezenmeli umudun aşkın çığlığı ülkenin dört bucağına

ve bahçıvanları çocuklar olan umutlar dikiyorum yüzlerine

davullar çalınır şimdi iki nehrin arasında

kalabalıklaşmadan kalabalık bir ses olurum

dilimde elli dil

basar zılgıtı bir ana

türküler söyleriz

geceyi dizlerinde sallayan rüzgarın kulaklarına

dayanamam

uzakta kalırım ben her acıya

Beni unutur buğday yüzlü sevgilim

ki

kim kimi unutmaz bu ateşler/ağıtlar arasında

üzülürüm

bir gözyaşı demlenir o vakit gözlerimde

bana fark etmez şahanem

gömülen şairlere de ağlarım