Acının Çıplak Tadıyla

soluksuz anlatırdım kendimi

paylaştığımız bulutlara

birlikte baktığımız aynamızdı

gökyüzünün hayatı

gözlerimizdeki ağlayan o şiir

sendin...

can evimdi ansızın uyanıp öptüğüm

dudağının kenarı

gecenin gülü konuşuyordu

gözbebeklerinde

sabah kuşları gibi haylaz

kendimi gözlerinde görünce ağlamıştım

ağzına lokma girmemiş yavru kuşlar misali

ellerine sarılmıştım

şimdi bütün sokaklar kara bir leke gibi

şafak çisentileriyle saçlarımda kokuyordu

beni anlamak mümkün değildi

yüreğim dağlara bağlanmaktan emekli

ölüme sığınmaya erken

mahşerî cinnetli

gönül azığıma yedeklediğim şiirlerle

sürerken hükmünü bağlanmak

içimdeki sesinin son kör yankısına

dudağının kenarıyla öpüşmeyi özlediğimi

itiraf ederek başlarım her ayrılığa

acının çıplak tadıyla

ustalaşınca düşlerim seni özlemeye

tabulaşır yaşamak

tüm temizler zehirlenir

oysa gülüm

inan bize bir imkansızlık yasak

sensizliği denemekten korkuyorum

eksik tamamlanır diye ömrüm