Acının Kadınları
Siz karanlık gecelerde savrulmuş ekinler gibi
mazinin göğsünde kaybolan ülkelerin yıldızlarıydınız
yalnızlığınız bir kadehin dolup boşalması haliydi
her yangın sonrası küllerinizi ararken tenhalarda
toza toprağa bulanmış bir çocuk ağlardı yüreklerinizde
hakikat bu bütün kadınlar sancılarından doğarlar
o çocuk bu gün yarın düşecek biliyorsunuz
sonra kalkacak ağlayarak sonra tekrar düşecek
düşe kalka büyüyecek saçlarınızın tellerinde
herkes biliyor da ısrarla söylemiyorlar sonlarını
kaçış yok eninde sonunda küresel ısınacağız
yeni rüzgarlar eski bulutları isteyerek mi bilmem ama
oldukları yerlerden çok uzaklara götürdüler
masum bir çocuk annesinin elini tutarak o ilk adımı attı
inanın sabrınızı dener hayat ısrarla olduk olmadık zamanlarda
sonunda öğreneceksiniz hayatın hatırının olmadığını
boş bir sayfada kalmış kalem izleri kimin umurunda
terminaller gece yolcularının yürek acılarına aldırmazlar
her zaman hazır bir otobüs bekler yalancı umutlara
yalnız bir yöne gider hayatın bütün otobüsleri ah bir bilseler
acının kadınları giderlerken yüreklerini bırakırlar arkalarında
çocuk bahçelerinden yükselen anne baba seslerine de aldırmazlar
sevgilim unutma birine tutunmak kesinlikle birinden düşmektir