Acıya Güldüm

Bedeviysem sevdana

Leyla olur uğrarım sahrana

Yeter ki çöz yüreğimin prangalarını

Dayanamam yokluğuna

Yürek yataklık ederken acıya

Mahşerime su taşıyan

Zula da özlemler büyürken

Yokluğundur yol kesen

Suçsa sevmek

Ortağım cürümüne

Oy sevdasına mahkûm olduğum

Her insanın hikâyesinde

Yardan kalan uçurumu var

Gölgesi soğuk

Boşluğu derin

Bazı yaralar var ki

Derinde

Dokundukça ağlayan

Zaman içerisinde sarmayı öğrendim

Utangaç bir çocuk gibi

Vebalimden sıyrılırken

Acıya da güldüm