Acıya İnat

Geçmiş kapılarını aralarken

Ne çok yaşanmışlık var içimi acıtan

Gözlerimi buluta rehin veren.

Gerçi çok oldu umudun, güneşe selam durduğu yerdeyim.

Arada bir keder kapımı çalsa da

Bu gece yine hüzün misafirim

Geceye askıntı düşlerim haylazca

Sürüklüyor doğduğum Munzur'un kentine

Bilmem;

Nasıl avutayım içimde ki beni

Daha dün çocukken ne çabuk büyüdüm

Annesinin saçlarını ördüğü o küçük kız

Bir anne oldu

Omuzlarında ağırcadan yük

İki kişilik bir rolün basamaklarını tırmanırken

Yaşam kavgasında

Gülüşüme sakladığım yaralar

Derinimde ses veriyor...

Herkes gibi hayata dair umutlarım vardı

Doğunun bir kasabasından yollara düşen

Bohçamda gül yüzlü pembe düşlerim

Devrim sevdasıyla emzirdiği yarınlarım

İçime doldurduğum güneşe tırmanırken

Sırtımı verdiğim Arap kızı

Saklı bir kentin avlusunda büyümeyi bekleyen çocuk yanımın telaşı

Büyümek meğer acıyla dansmış

Sonradan anladım.

Hayatla kavgada

Sendeleyip ayaklarımın üstünde kalmayı

Ve kanata kanata yaralarımı sarmayı öğrendiğim günden beri

Hem asi

Hem de deliyim...

Şimdi tam zamanı

Tut elimden

Başıma gelen en güzel şeyim

Gecenin soğuk yüzüne inat

İçimde ağlayan kız çocuğunu avut

Reyhan ve kekik kokan dağlarına çıkalım memleketin.

Munzur'dan bir tas su ver

İçimde ki yangını söndür

Dağların kokusunu

Vadilerin yeşilini getir

Topla göğün mavisini, kucakla yıldızları...

Gözlerime saklı güneşi keşfet

Mutluluk ekelim yarına

Huzur başağı olsun

Gülsün yüzümüz gayri

Sen

Ben

Biz olalım acıya inat...