Açmadan Solan Çiçekler

Not: (Rahmetli arkadaşım Muhammet Albaş'ın ölüm döşeğinde annesi ile yaptığı diyalogdan esinlenerek kaleme aldığım bir şiirdir...)

Suya düşen gölge gibiyim

Hayal meyal akıyor hayat,

Hayal meyal gözlerimden.

Kaybolur ya mehtap

Hani gün ışığında

Ben de öyle kaybetmişim kendimi

Ölümün kıskacında

Ağlama ey güzel annem ağlama

Sil gözlerindeki yaşı

Boş ver, düşme üstüme bu kadar

Dökülen yaşlar hangi isyanın telaşı

Er ya da geç bu son buluş, bu ayrılık

Her canın kaderi değil mi anne

Oğlun melekler gibi annem

Oğlun kelebekler gibi, pırpırlanıp uçacak birazdan

Neden donuk bakıyor gözlerin

Neden dünyan karanlık

Dokun yüreğime hissedeceksin

Sanma ki bu sözler bir teselli

Sil, değmesin gözlerine bir damla yaş

Yüreğin canım annem

Yüreğin ıslak kalsın

Bana sırılsıklam yüreğin yeter

Hadi bana ellerini ver

Son kez olsun öpeyim

Hakkına köleyim güzel annem

Helal et de öyle öleyim

Herkesler unutacaklar beni biliyorum

Kimsecikler bilmeyecek adımı

Sen unutma yeter bana

Analar unutmaz zaten yavrularını

Unutmazlar değil mi güzel annem

Artık bundan böyle rüyalarında buluşur

Orda güler, orda ağlarız

Hayat rüyadan başka nedir ki zaten

Bir varmış bir yokmuş masalı değil mi!

Yani nedir ki hayat dedikleri

Güne gün eklemekten başka

Ecel günü beklemekten başka

Ben başka tarif bilmiyorum

Gencecik bir ömür düşse de başıma

Yaşamak yaşamaktır anne, üzülmüyorum

Üç günlük saltanat... Dün, bugün, yarın

Hepsi bundan ibaret

Var mı elinde Hakk namına üç beş parça ibadet

Arta halan hikaye

Benim yarınımın güneşi battı batacak

Zamansız vatanın yıldızları doğacak

Artık gitmeliyim

Geldi emanetçi meleğim

Elveda canım annem, güzel annem elveda

..............

Analar ağıt yaksınlar

Ecel günü üç beş tahta başında

Taze ölüm görsün toprak

Ve taze bir damla yaş çeksin gökyüzü

Anaların gözlerinden

Peşinden bulutlar ağlasın üstümüze

Ve yaşasın açmadan solan çiçekler