Adam

Herkesin bir babası vardır

Elbet benim de vardı.

Var mıydı yok muydu tam tarif edemiyorum

Esmer, ufak tefek, güzel gözlü bir adamdı.

Rakıyı severdi, şarabı da severdi.

Çok okurdu

Bozkır’ın Tezenesi’ ni çok dinlerdi

Yazısı inci gibi

Bakışları hiç görmeyecek gibiydi.

Çayı ve kahveyi ayrı sever

Bir kendini sevmezdi

Ondan mıdır nedir hayatı hiç sevmedi

Beni de çok sevmedi gibi.

Ama geçen yine rüyamda gördüm

Orada çok seviyordu beni

Elimden tuttu,

Uyandım

Eli elimdeydi sanki.

Bu hüzün böyle devam etti

Babamın bize küçükken aldığı çilekli dondurmayı hatırlamakla…

Bir anda geldi gözümün önüne

Yaşayamadığım çocukluğum

Ve yaşamış sayarcasına geçirdiğim üç beş topal an.

Yağmur yağmış, çam kokmuş.

Toprakta yürüyormuşum.

Hiç tanımadığım birine olan güvenimle,

Avucumda babamın sıcak ve-maalesef ona hiç çekmemiş- ince parmakları,

Zifiri bıyıkları, aydınlık gözleri, takım elbisesi

Şimdi yanımdan geçti

Sanki…

Evet babacım

Ölümünle de bir şey anlattın bana

“Boş ver evladım hep kendi yoluna bak” der gibi.

O çok sevdiğin çayı son gecende içemediğini öğrendiğimden beri

Vazgeçtim çoğu şeyden.

Hep bir şeyler istiyormuş gibi sanki…