Adı Sanı Olmayan Dizeler

En zifiri karanlığında akşamın

Bir geçmiş yolculuğu

Yelkenlerimi rüzgarla dolduran

Ve beni derin dalgalarda

Delicesine çırpındıran

Yakamoz misali aydınlatırdı adım

Hüznün kar gibi kapladığı yolları

Kapıma uğramayan yalnızlık

Şimdi geliyor koşar adım

Uyudum ve yorganıma bir çentik attım

Tavana çizdiğim tüm düşler parlardı

Önceden ışıklar vardı, yanardı

Yıllar geçtikçe onlar da karardı

Kaybetsem kimliğimi yok olmazdı sanım

Yaşlarımın kıymetini

Uyandığımda anladım