Adı Yalnızlık Olan Adama

Yalnızlığım dediğim o adama... Saçlarından hiç öpmediğim...

Rüzgâr kesiği zamanlardan geliyorum

Ellerimde adından kalma bir boşluk

Neye dokunsam buz keser

Dudaklarının ikindisinde

Geç kalmış bir cenaze telaşı hadi gömün artık beni...

Sabahın kızıllığı vursun

Ben tüm harflerine

Tavafa başlarken

Bitecek... Her şey

Sen çoktan gitmiş olacaksın

Üstelik adında kaybolacak zihnimde

Sen diyeceğim...

Bana düş doğuran

Bir elin parmaklarından az günde

Yalnız bir şehrin

Sayacıdır kız kulesi

Bilir ona bakan tüm yaşlı gözleri

Denizden damlalar toplar

Açın avuçlarınızı

Yeni yaşlar sunacak

Korkmadan ağlayın diye...

Payıma düşen neyse

Sun dudaklarıma

İçeyim kana kana

Yaksın ciğerlerimi kavrulayım

Yokluğun gibi

Denizinin tuzuyla...